و نهى از اهانت و بىتوجهى به آن نمود ، اين قانون الهى طبيعتى سارى و جارى دارد و بر هر شعيره و شعارى كه فرض وجودش شود ، و نيز هر فردى كه پس از گذشت عصر تقنين شعيره محسوب شود منطبق خواهد بود ، هر چند آن شعيره در عصر معصوم به عنوان شعيره دين مطرح نبوده است . 8 - مصداق شعائر فقط نبايد حرام باشد وقتى شارع امر به يك طبيعت كلى نمود و آن طبيعت افراد متعددى داشت و بعضى از اين افراد حرام بود ، طبيعى است كه فرد حرام نمىتواند به عنوان مصداق آن طبيعت كلى قرار گيرد . زيرا اين فرد مفسده ذاتى دارد ، و از طرفى افراد آن طبيعى منحصر در اين فرد نيست بلكه افراد مباح ديگرى نيز دارد . خود به خود افراد آن طبيعت كلى مقيّد به غير از اين فرد حرام مىشود . به اين جهت فقها نماز در مكان غصبى را باطل دانسته‌اند ، زيرا طبيعى نماز از حيث مكان افراد گوناگونى دارد كه در برخى از آنها هيچ حرمت و مفسده‌اى نيست ، مانند نماز در مسجد يا خانه و يا نماز در راه و زمينهايى كه مالك شخصى ندارند . از اين رو مكلف مضطر به نماز خواندن در مكان غصبى نيست ، فلذا اين فرد از نماز از تحت عموم ادلّه صلاة خارج مىشود . اما اگر مضطر به توقف در مكان غصبى بود و فرد ديگرى از نماز برايش امكان نداشت نماز او در آن مكان مانعى ندارد . از مرز حرام كه بگذريم تمامى افراد ديگر مىتوانند فردى از افراد